Bazują na psychosomatyce, czyli połączeniu psyche (mózg) z somą (ciałem). 

JAK DZIAŁA ZAPROGRAMOWANY MÓZG?

Twój  zaprogramowany do tej pory mózg, ma wytartą stałą ścieżkę neuronalną. Trzyma się swojej wersji na poziomie logicznym. Dlaczego? Bo ją zna. Właśnie to powoduje, że Twoje ciało ciągle wysyła Ci sygnały w postaci: choroby, kompulsji, braku sensu, przeciążenia, przebodźcowania, braku kierunku, stagnacji, prokrastynacji, bo nie godzi się na taki stan.

ŻYJESZ W WEWNĘTRZNYM KONFLIKCIE…

Między tym czego chcesz TY (tak NA PRAWDĘ), KIM JESTEŚ u podstaw, ze swoim potencjałem, zasobami, które dostałaś w dniu urodzenia, a tym czego nauczył się, co zarejestrował umysł poprzez obserwację rodziców, słuchanie autorytetów, social mediów, innych ludzi, którzy mają/mieli na Ciebie i Twój mózg istotny wpływ. 

JEŚLI BY WRÓCIĆ DO FUNDAMENTÓW.

Twoje ciało w ujęciu całościowym jest Twoim kompasem. Ciało współpracuje z Twoją duszą, która w momencie dobrych i właściwych decyzji daje spokój, wewnętrzną pewność siebie, stawia granice, bo idzie po swoje. Dostajesz przeczucie zwane intuicją oraz ciekawość z domieszką ekscytacji. Jeśli wybór jest zły, pojawia się nadmierna analiza, zastanawianie się, niepokój, potrzeba ciągłego sprawdzania, kontrolowania, odwlekanie w czasie, irytacja, złość (często kierowana do samego siebie i tłumiona)

PRZYKŁADEM JEST DZIECKO.

Dziecko słucha instynktów swojego ciała. Ono wie kiedy chce mięsko, a kiedy ziemniaczki. Wie, jaki kolor lubi bardziej, a jaki mniej. Bo to intuicyjnie WYBIERA. Tam gdzie lubi – jest spokojne. Tam gdzie nie lubi – złości się. Ono nazywa świat, taki jaki jest. NA PRAWDĘ. Z kolei jego czyny i zachowania to pokazują. 

Jeśli Pani w sklepie jest otyła i wszyscy to widzą, to on nie zataja prawdy, wmawiając sobie, że jest szczupła. Tylko mówi na głos: „Dlaczego ta Pani jest taka gruba?”. Dziecko, jest wtedy połączone ze swoim kompasem. Ciekawością świata.  Z jednej strony zadaje mocne pytania (bo nie rozumie, dlaczego jest tak otyła, skoro np. wszyscy w domu są szczupli), a z drugiej strony jest bezpośrednie, bez logiki. 

WTEDY POJAWIA SIĘ RODZIC. NIEDOJRZAŁY I DOJRZAŁY.

Niedojrzały emocjonalnie rodzic, który nie ma szerszej perspektywy, brakuje mu dostępu do własnych emocji, potrzeb, inicjuję „nieumiejętną” rozmowę z dzieckiem, a raczej monolog. Objawia się ona często krytyką, krzykiem, złością za to jak myśli i co mówi dziecko. Docelowo to może zablokować jego głos. Przestaje być autentyczne, ciekawe świata i „zamyka go” w swoim własnym świecie, do którego przestanie wpuszczać innych. Po czym ubiera maskę.  

Z kolei, dojrzały emocjonalnie rodzic, który jest świadomy, cierpliwy, uważny, szanuje potrzeby dziecka, odpowiada na ciekawość dziecka, tłumaczy zachowania innych, bez oceny tylko z akceptacją. Tworzy przestrzeń na pytania i odpowiedzi, które są naturalnym elementem rozwoju psychiki dziecka. 

Dojrzały i niedojrzały rodzic robią dokładnie to samo – programują umysł dziecka. Uczą go, co jest właściwe, a co nie (tak jak potrafią)

JEST TO CAŁKOWICIE NATURALNY ETAP CAŁEGO PROCESU ROZWOJU

Dzięki temu, młody człowiek może podążać za określonymi wartościami, zasadami. Wtedy, jego mózg kształtuje się w „jakimś” określonym kierunku. Do momentu kiedy nie odzyska wpływu na swoje życie. Stanie się osobą dorosła czyli decyzyjną. 

Już w momencie okresu nastoletniego następuję typowy bunt, co jest efektem kształtowania się mózgu jednostki oraz własnej persony. 

Do 30 roku życia człowiek doświadcza życia, próbuje ukierunkować swoje życie, wizję, plany w jakimś sprecyzowanym – własnym kierunku. Efektem tego są podejmowany szkoły, kursy, nowe kwalifikacje, związki, rozstania, ślub, już nawet rozwody, złamane serca, pierwsze prace, biznesy, podróże. Jest to moment sprawczego POZNAWANIA SAMEGO SIEBIE oraz swoich potrzeb (z różnymi chęciami, efektami i przebiegiem tego procesu)

To co zostało zakotwiczone w mózgu dzięki nauce, pochłoniętej wiedzy i obserwacji innych przez pierwsze 30 lat życia (dzieciństwo, nastolatek, dorosły) staje się subiektywnym przekonaniem, kierunkiem, własnym spojrzeniem na otaczający świat. 

RÓŻNE PERSPEKTYWY.

Każdy z nas, może doświadczać tej samej sytuacji i patrzeć na nią z różnych perspektyw. Żadne spojrzenie nie jest złe, tylko inne. Zostało uwarunkowane przez inne osoby, doświadczenia, środowisko. 

Właśnie w tym wspiera metoda Points of You, która pomaga spojrzeć na danym problem / wyzwanie / relację z różnych punktów widzenia, aby zobaczyć szerszą perspektywę. To pozwala widzieć świat wielopłaszczyznowo. 

PUNKT WIDZENIA OTYŁEJ KOBIETY – PRZYKŁAD

Wracając do przykładu otyłej kobiety. Kiedy słyszy od przypadkowego dziecka: „jesteś gruba”, w ciągu pierwszych sekund jej podświadomość decyduje jak zareaguje.  Istotna jest tutaj jej percepcja, czyli sposób postrzegania siebie, punkt widzenia, który automatycznie reaguje na ten komentarz (dziecko mówi prawdę). Np.:

Jeśli zareaguje negatywnie, bo jest bardzo wrażliwa – może się załamać. 

Jeśli pozytywnie, bo ma dystans do siebie – machnie ręką i uśmiechnie się.

Jeśli lubi wyzwania – wprowadzi zmiany. 

Jeśli jest chora – poczuje obojętność, bo wiem z czym się mierzy.

WYBÓR PERSPKEKTYWY

Zobacz z ilu perspektyw można popatrzeć na tę samą sytuację. Ile jest możliwych potencjałów / wyborów, które zajmą jej głowę. Oczywiście to nie wszystkie, jednak ona wybierze JEDEN – najbliższy i najbardziej znany.

Z kolei dziecko (gdyby żyło w idealnym świecie z dojrzałym rodzicem), po MĄDREJ rozmowie uświadamia sobie, że ludzie wyglądają różnie. Są chudzi, średni i otyli. W związku z tym, nie każdą prawdę, którą widzi przed oczami, musi głośno, oceniająco nazwać. Dzięki temu doświadczeniu, dziecko uczy się eleganckiego savoir vivre oraz akceptacji, że wygląd ludzi może być różny. Dziecko zaczyna widzieć świat takim jakim jest, bez pudrowania, lukrowania. Zachowuje przy tym zdrowe normy społeczne. Takie rozmowy uczą go, jak zareagować w przyszłości, bez zakłamywania rzeczywistości. Zaczyna trenować mechanizm obserwacji, bez jednostronnego oceniania. To zdrowe, dojrzałe podejście zaczyna kształtować umysł młodego człowieka i pokazuje mu kilka różnych punktów widzenia oraz możliwych do wyboru reakcji. 

JAKĄ ROLĘ W TYM MIEJSCU PEŁNI METODA POINTS OF YOU?

Podczas nazwania Twojego problemu/ wyzwania, z którym się mierzysz, ta metoda pozwoli Ci wrócić do zakorzenionych w Tobie programów, które kiedyś uznałeś za JEDYNĄ prawdę. Zobaczyć je, nazwać, a potem zmienić (bez nadmiernego analizowania i grzebania w przeszłości), poprzez kotwiczenie NOWEGO PROGRAMU w podświadomości. 

Dzięki połączeniu metafory (obrazu) z logiką (słowem), zakodujesz (w tym samym czasie) w swoim ciele i mózgu wspierający program. Zaangażujesz dwie półkule mózgu – prawą i lewą, które dokładnie tak samo rejestrowały rzeczywistość w przeszłości, robiąc „klatki”, ujęcia lokując je w pamięci długotrwałej. Dzięki temu, na widok znanego bodźca, zamiast wchodzić w negatywną pętle zostanie aktywowana: pozytywna, sprawcza, odważna myśl, która uważnie, cyklicznie powtarzana, stanie się przekonaniem i docelowo nawykiem myślowym.

Wtedy zachodzi REALNA ZMIANA.